Pädagogik
Snoezelen
E Raum fir sensoresch Entspanung. Eng Blos, wou een ootmen a sech nees fënnt.
„Snoezelen heescht, e Raum ze bidden, wou jiddereen a sengem eegene Tempo fillen, entdecken an opbléie kann.“
Ad Verheul
D'Wuert Snoezelen kënnt vun der Kontraktioun vun zwee hollännesche Verben: snuffelen (spieren, entdecken) an doezelen (dommelen, sech entspanen). Entwéckelt an den 1970er Joren vum Jan Hulsegge an Ad Verheul, proposéiert den Usaz eng Ëmgéigend, wou all Sënn mat Feinheet ugeschwat gëtt, ouni Zwang oder Léierziel.
An eise Crèchen ass de Snoezelen-Raum e Refuge. Een geet dohinner fir méi lues ze ginn, säin innere Rhythmus erëmzefannen, eng staark Emotioun ze entschäerfen: oder einfach fir de Genoss vum Moment.
Gesiicht
Sanft Luucht, Liichtfaseren, Projektiounen a wiesselnde Faarwen. De Bléck ruet, gëtt méi lues, léisst sech afänken.
Héieren
Berouegend Musek, Naturgeräischer, Instrumenter fir unzeschassen. Eng Klanglandschaft, déi zu innerer Rou aluedt.
Beréieren
Weich Käsen, Teppecher mat Texturen, sensoresch Bäll. De Kierper spiert sech, Spannungen léisen sech.
Geroch
Diskret Verbreedung vun natierleche Gerécher no de Saisonen. D'emotional Gedächtnis berouegt sech duerch d'Sënner.
„E Raum ze bidden wou d'Kand a Sécherheet fillen, entdecken an entspanen kann, fërdert säi Wuelbefanne a seng Entfaltung.“